ปัญหาความรุนแรงทางเพศต่อเด็กยังคงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในสังคมไทย และหลายครั้งตัวเลขที่ปรากฏออกมา ก็อาจเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของความจริงเท่านั้น

1. อันตรายอาจมาในรูปแบบของคนคุ้นเคยที่น่าไว้ใจ

คุณพ่อคุณแม่อาจเคยสอนลูกให้ระวังหรือไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า แต่ในความเป็นจริง เด็กจำนวนมากกลับถูกละเมิดจากคนรู้จักที่เคยพูดคุย เล่นด้วย หรือแม้แต่เคยได้รับการดูแลจากคนคนนั้นมาก่อน เพราะยิ่งเป็นคนที่เด็กคุ้นเคย เด็กยิ่งอาจไม่รู้สึกว่านั่นคือสถานการณ์อันตราย เพราะความไว้ใจทำให้เด็กไม่ทันตั้งตัว และความคุ้นเคยก็ทำให้คุณพ่อคุณแม่ก็อาจลดระดับความระมัดระวังลงได้ สิ่งที่ควรระวังจึงไม่ใช่แค่คนร้ายหรือคนแปลกหน้าที่เข้ามาเพื่อทำร้ายเด็ก แต่คือคนที่อยู่กับเด็กในที่ที่ควรจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยมากกว่า

2. เด็กจำนวนมากไม่กล้าพูดออกมา

สิ่งที่น่ากลัวหลังจากเกิดเหตุการณ์ล่วงละเมิดก็คือ ลูกไม่ได้รีบบอกคุณพ่อคุณแม่ในทันที ซึ่งอาจเป็นเพราะความกลัว ความตกใจ ความอาย หรือแม้แต่ลูกยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจว่าสิ่งที่ถูกกระทำคือความรุนแรงทางเพศ

ยิ่งไปกว่านั้น หากผู้กระทำใช้วิธีพูดหว่านล้อม ขู่ หรือทำให้คิดว่าเป็นเรื่องปกติ เด็กอาจเก็บเหตุการณ์นั้นไว้โดยไม่กล้าเล่า เพราะกลัวว่าผู้ใหญ่จะไม่เชื่อ ดังน้้น สิ่งที่คุณพ่อคุณแม่ควรทำอยู่เสมอ จึงไม่ใช่แค่การรอฟังคำพูดของลูกเท่านั้น แต่ยังต้องคอยสังเกตพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของลูก เช่น เก็บตัวผิดปกติ กลัวการสัมผัส หรือไม่อยากอยู่กับบางคนโดยไม่มีเหตุผลชัดเจนอีกด้วย

3. เริ่มจากการสอนให้ลูกรู้ว่าสามารถปฏิเสธได้

เด็กบางคนถูกปลูกฝังให้เชื่อฟัง ห้ามเถียง ห้ามดื้อ และเคารพผู้ใหญ่ไว้ก่อนเสมอ เมื่อถูกผู้ใหญ่ทำให้รู้สึกอึดอัดหรือรู้สึกไม่ปลอดภัยจึงไม่กล้าปฏิเสธ โวยวาย หรือร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น โดยเฉพาะถ้าผู้กระทำเป็นคนที่ลูกคุ้นเคยหรือรู้สึกว่าเป็นคนที่คุณพ่อคุณแม่วางใจ ลูกก็จะยิ่งรู้สึกเกรงใจตามไปด้วย

ดังนั้น การสอนให้ลูกเชื่อฟังผู้ใหญ่ไม่ใช่เรื่องผิด แต่ในอีกด้านคุณพ่อคุณแม่ควรสอนให้ลูกรู้ถึงสิทธิในร่างกายของตัวเอง รู้ว่าร่างกายของตัวเองมีขอบเขตและไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิแตะต้องในแบบที่ทำให้ไม่สบายใจโดยไม่ได้รับความยินยอม

สิ่งที่สำคัญมากที่สุดคือลูกควรได้เรียนรู้ตั้งแต่เล็กว่าหากมีสถานการณ์ใดที่ทำให้รู้สึกอึดอัด กลัว หรือไม่อยากให้เกิดขึ้น ลูกสามารถพูดคำว่า “ไม่” และลูกมีสิทธิ์ที่จะบอกคนอื่นเพื่อขอความช่วยเหลือในทันที

4. บ้านที่ปลอดภัยอาจช่วยป้องกันเหตุร้ายได้มากกว่าที่คิด

เด็กหลายคนที่เผชิญเหตุการณ์ไม่ปลอดภัย อาจะเลือกที่จะเงียบและไม่กล้าเล่าเพราะกลัวว่าผู้ใหญ่จะไม่เชื่อ กลัวถูกตำหนิ หรือกลัวว่าการพูดออกไปจะทำให้เกิดปัญหาในครอบครัว โดยเฉพาะเมื่อผู้กระทำเป็นคนใกล้ชิด เด็กยิ่งอาจรู้สึกสับสนว่าควรบอกหรือเก็บไว้คนเดียว

เพราะฉะนั้น สิ่งที่สามารถช่วยปกป้องเด็กๆ ได้มากที่สุด คือการมีความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ปลอดภัยและเปิดโอกาสให้ลูกพูดได้ทุกเรื่องโดยไม่ถูกดุ ตัดสิน หรือทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด แม้เรื่องนั้นจะทำให้กลัว สับสน หรือรู้สึกอายก็ตาม การทำเช่นนี้จะทำให้ลูกมีความมั่นใจและกล้าส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือได้เร็วขึ้น บางครั้งแค่ประโยคบางอย่าง เช่น “ไม่อยากอยู่กับคนนั้น” หรือ “ไม่ชอบเวลาเขามาใกล้” ก็อาจเป็นสัญญาณสำคัญที่ช่วยหยุดเหตุร้ายได้ตั้งแต่ยังไม่สาย

อ้างอิง
hfocus
ejan