จากข่าวเด็กนักเรียนหญิงวัย 7-9 ปี สามคน พากันหนีออกจากหอพักประจำโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ก่อนจะมีมีชาวบ้านพบเห็นเด็กๆ บริเวณถนนซึ่งอยู่ห่างจากโรงเรียนประมาณ 5 กิโลเมตรในวันต่อมา เหตุการณ์นี้สร้างความกังวลให้กับโรงเรียน คุณครู และพ่อแม่ผู้ปกครอง โดยเฉพาะครอบครัวที่ให้ลูกพักประจำในหอพักโรงเรียนเป็นหลัก

1. อายุยังน้อยและประสบการณ์การอยู่ห่างบ้านน้อย

เด็กที่อายุยังน้อย โดยเฉพาะวัยอนุบาลและประถมต้น ยังมีทักษะทางอารมณ์และสังคมที่กำลังพัฒนา จึงมักยังต้องพึ่งพิงพ่อแม่และคนดูแลอย่างใกล้ชิด เมื่อต้องแยกจากบ้านและครอบครัวอย่างกะทันหัน ลูกจะรู้สึกไม่มั่นคงและหวาดกลัวในสถานที่ใหม่ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ยังไม่คุ้นเคย ส่งผลให้ภาวะนี้เกิดขึ้นง่ายและอาจทวีความรุนแรงได้

2. บุคลิกภาพและนิสัยส่วนตัวของเด็ก

เด็กบางคนมีบุคลิกภาพอ่อนไหวง่าย ไวต่อความเปลี่ยนแปลง มีความวิตกกังวลง่าย หรือปรับตัวยากเมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ กลุ่มเด็กเหล่านี้จะมีแนวโน้มเกิดภาวะคิดถึงบ้านได้มากกว่าคนอื่นๆ ที่มีความมั่นใจและปรับตัวได้ดี นอกจากนี้ เด็กที่มีประสบการณ์ไม่ดีหรือเคยเจอความเครียดในที่ใหม่มาก่อน เช่น ถูกล้อเลียน หรือรู้สึกไม่ปลอดภัย ก็จะยิ่งคิดถึงบ้านและอยากกลับบ้านมากขึ้น

3. ไม่คุ้นเคยกับสถานที่

เมื่อลูกต้องไปอยู่ในสถานที่ใหม่โดยไม่มีการเตรียมตัวหรือทำความรู้จักล่วงหน้า เช่น ไม่เคยไปดูโรงเรียนก่อน หรือไม่รู้จักกิจวัตรและกฎเกณฑ์ของสถานที่นั้นๆ อาจทำให้ลูกรู้สึกหวาดกลัวและไม่มั่นใจในสภาพแวดล้อมใหม่ จึงทำให้เกิดความคิดถึงบ้านและอยากกลับ การขาดความรู้สึกคุ้นเคยนี้เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดภาวะคิดถึงบ้านในเด็กได้

4. การขาดการสนับสนุนและการดูแลที่เหมาะสมจากครูหรือผู้ดูแล

เด็กที่ไม่ได้รับความอบอุ่น ดูแล หรือโอกาสในการพูดคุยแสดงความรู้สึกจากคุณครูหรือผู้ดูแลในโรงเรียน มักจะมีความรู้สึกโดดเดี่ยวและไม่มั่นใจในสภาพแวดล้อม ซึ่งเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้รู้สึกคิดถึงและอยากกลับบ้านให้เร็วที่สุดได้

อ่านบทความ: ลูกติดผ้าเน่า: 5 เหตุผลที่บอกว่าทำไมตุ๊กตาหรือผ้าเน่าถึงมีผลต่อจิตใจของลูกมาก

อ้างอิง
publications.aap.org
aboutkidshealth.ca
Psychologytoday
thaipbs.or.th